De jonge Van Dyck

Een jongen is Antonius van Dyck (1599-1641) als hij in het Antwerpen van Rubens als kunstschilder begint. Tussen zijn veertiende en tweeëntwintigste maakt hij naar schatting 160 schilderijen. Van gigantische afmetingen, met ambitieuze composities. Stel dat Van Dyck na 1621 geen penseel meer had aangeraakt, dan nog was hij de kunstgeschiedenis ingegaan als een van de groten van de zeventiende eeuw. Deze jonge, geniale, hardwerkende Antwerpse Van Dyck is het onderwerp van de formidabele tentoonstelling in het Pradomuseum in Madrid en van een lezing in Amsterdam.

Prijs:

Plechtig is de toon waarop het Prado over The Young Van Dyck communiceert. Begrijpelijk, want het is het omvangrijkste overzicht dat ooit aan de Antwerpse barokschilder is gewijd, met volledige aandacht voor de periode 1613-1621. In die acht jaar leerde Van Dyck het vak, ontwikkelde een eigen stijl en maakte zich los van leermeester Rubens. Hij schilderde 160 religieuze stukken, waaronder meesterwerken als De Heilige Hieronymus en De bewening van Christus. Was Antwerpen te klein voor twee reuzen? Feit is dat Van Dyck na zijn eenentwintigste vooral in het buitenland werkt en zich gaat richten op portretten. In 1620 bezoekt hij voor het eerst Engeland waar hij werk van Titiaan ziet. Vervolgens reist hij naar Italië om daar de grote meesters van de renaissance te bestuderen. In 1627 wordt hij vanwege zijn portretten door Karel I naar Engeland gehaald. De koning benoemt hem tot hofschilder en verheft hem in de adelstand. Sir Anthony van Dyck werd begraven in St. Paul’s Cathedral, maar zijn geest leefde voort in de relaxed-elegante Engelse portretkunst.

Prijs: <@prijs@> (Incl. entree museum)